Voor 2012 keek ik naar de wereld door een heel donkere bril. Ik voelde me vaak ongelukkig. Niet goed in mijn vel. Alsof ik er niet helemaal bij hoorde.Ik zei soms dingen waarvan ik achteraf zelf dacht:
“Waarom zeg ik dat eigenlijk?”
Ik had vaak het gevoel dat ik niet mee was. Dat ik altijd een paar stappen achterliep. Mijn opmerkingen werden dikwijls onthaald op vreemde blikken, en dat gevoel werd nog versterkt door reacties van collega’s. Ik voelde me een vreemde eend in de bijt.
En eerlijk? Op dat moment geloofde ik zelf ook dat er “iets mis” was met mij. Ik was diegene die naast de kwestie antwoordde. Niet sociaal genoeg was. Te veel van de hak op de tak sprong.
De wending die ik zelf niet zag aankomen
Rond 2012–2013 kwam er een wending in mijn verhaal. Niet omdat ik plots zelfvertrouwen had. Niet omdat ik plots wist wie ik was. Maar omdat iemand anders iets in mij zag dat ik zelf totaal nog niet kon zien.
Ik had toen een coach bij Zenito, omdat ik een nieuwe functie ging opnemen. Ik werd portfolio manager — al had ik eerlijk gezegd geen flauw idee wat dat precies inhield. Mijn coach zag het in het begin ook niet. Hoe zou iemand met een A1 informatica nu zo’n job kunnen doen? Voor hem voelde het eerder aan als: weer een bedrijf met een vreemd idee, en hij mocht het oplossen. Maar het was een opdracht, dus hij ging er professioneel mee om. Hij legde mij een Excel uit voor portfolio management, met het idee dat hij dit nog tientallen keren zou moeten herhalen. Diezelfde avond heb ik die Excel zo goed en zo snel mogelijk proberen na te maken. Niet omdat ik dacht dat ik dat goed kon. Maar omdat ik bang was. Bang dat ik het zou vergeten — want ik vergeet snel dingen. Bang dat ik de volgende dag opnieuw niet mee zou zijn. Bang dat ik weer door de mand zou vallen.
... toen m'n coach een paradigma switch kreeg
De volgende dag keek hij naar mijn Excel. En die bleek bijna identiek te zijn aan de zijne. Met één belangrijk verschil:
hij had jaren gewerkt aan het optimaliseren ervan. Toen gebeurde er iets cruciaals. Hij besefte dat die Excel eigenlijk behoorlijk complex was. En dat er dus potentieel in mij zat.
Hij zag een talent dat ik zelf nog totaal niet zag. Vanaf dat moment begon hij positief in mij te investeren. Niet omdat ik zelf overtuigd was. Maar omdat hij het was.
Parallel begon er iets anders te bewegen ... een sprankel hoop kan veel in beweging zetten.
Tegelijkertijd was ik zelf op zoek naar een uitweg voor die donkere gevoelens die ik al zo lang met mij meedroeg. Nog vóór ik Atomic Habits had gelezen, botste ik online op een idee dat mij raakte.
De kern was simpel:
Doe elke dag één klein ding.
Doe het élke dag.
En als je dat lang genoeg volhoudt,
kan je je eigen brein herprogrammeren.
Niet door grote inzichten. Maar door herhaling. Door gedrag. Door elke dag opnieuw dezelfde kleine keuze. En ergens voelde ik: Misschien kan ik zo ook mijn bril veranderen.
Mijn allereerste gewoonte ... (waar ik echt zelf voor koos)
Het allereerste wat ik deed, vertel ik vandaag nog altijd aan onze klanten.
Elke dag keek ik naar dezelfde foto.
Een foto van een bus.
Met twee personen erop.
En elke ochtend stelde ik mezelf dezelfde vraag:
Rudo, wie ga jij vandaag zijn?
Ga je de persoon links zijn? Degene die automatisch kijkt naar alles wat fout loopt. Die negatieve gedachten volgt. Die opnieuw die donkere bril opzet?
Of ga je de persoon rechts zijn? Degene die actief zoekt naar wat wél kan. Naar kleine signalen van vooruitgang. Naar licht — zelfs als het er nog maar weinig is?
Het was geen magisch moment. Geen instant ommekeer.
Maar het was elke dag dezelfde vraag. En elke dag opnieuw een kleine stem voor wie ik wilde worden. Waardoor ik na een aantal maanden meer en meer de persoon werd die de opportuniteiten zag, eerder dan de belemmeringen.
Wat ik pas veel later begreep
Jaren later, toen ik Atomic Habits las, viel alles op zijn plaats. Het ging nooit over motivatie. Het ging nooit over “positief denken”. Het ging over identiteit. Over elke dag een kleine stem uitbrengen voor of tegen de persoon die je wil zijn. Ik was niet plots een ander mens geworden. Ik was gewoon langzaam een andere richting uitgegaan. En die richting veranderde alles. Niet omdat het altijd goed ging. Maar omdat ik wist:
Als ik zo blijf doorgaan, waar kom ik dan uit?
En voor het eerst was het antwoord hoopvol.
Vandaag
Vandaag pas ik die principes nog altijd toe. Telkens er iets nieuws op mijn pad komt,
ga ik ermee aan de slag. Ik kijk welke systemen mij belemmeren. Welke gewoontes ooit nuttig waren, maar vandaag vooral energie vreten.
Soms doen we dingen die tegen onze identiteit ingaan. Aangeleerde gewoontes waarvan we denken dat ze ons helpen functioneren,
maar die ons eigenlijk uitputten. Hoe meer je ontdekt wat neurodivergentie voor jou betekent, hoe duidelijker wordt dat je ook je gewoontes moet bijsturen. Niet om iemand anders te worden. Maar om jezelf te worden.
En dat is voor mij nog altijd de drijvende kracht: Elke dag iets kleins doen. Het systeem het werk laten doen.
En zo stap voor stap thuiskomen bij wie je bent.
Op de eerste dag van ons groepstraject gaan we hiermee voluit aan de slag.
