Droom: “Ik wil energie uit mijn werk halen.”
Probleem:
Maar je zit in een job die je leegzuigt.
Te weinig uitdaging.
Te weinig prikkels.
Te weinig… jijTip: Reflecteer over je verleden en neem elke dag een kleine beslissing.
Een job op maat van het gemiddelde
Veel jobs zijn vandaag nog altijd ontworpen vanuit een neurotypisch referentiekader. Ook heel wat HR-tools, functiebeschrijvingen en regels vertrekken impliciet van wat werkt voor de grootste groep: de 68% in het midden van de IQ-Gausscurve.
Voor een neurodivergent brein kan dat veel energie kosten. Niet omdat je niet wil meewerken, maar omdat je voortdurend moet vertalen, aanpassen en compenseren in een systeem dat niet vanzelf aansluit bij jouw manier van denken, voelen en werken.
In mijn praktijk zie ik vaak dat dit op termijn leidt tot bore-out, burn-out of job-hopping. Mensen voelen dat hun werk hen leegzuigt, maar leggen de oorzaak meestal bij zichzelf: “Ik ben te moeilijk”, “Ik pas mij niet genoeg aan” of “Ik moet gewoon beter mijn best doen.”
Maar dat is maar een deel van het verhaal. Vaak is er vooral een mismatch tussen wat de functie vraagt en wat jij nodig hebt om tot je recht te komen. De meeste functiebeschrijvingen zijn nu eenmaal niet geschreven op jouw unieke combinatie van snelheid, diepgang, gevoeligheid, creativiteit of behoefte aan betekenis.
Als je brein sneller klaar is dan je job
Je hebt een brein dat snelheid, diepgang en complexiteit nodig heeft. Maar soms zit je in een job die van jou vraagt om vlak te blijven. Dat betekent niet dat het werk op zich niet complex is. Het kan zelfs om een uitdagende opdracht gaan. Alleen: in jouw hoofd wordt het monotoon. De grote lijnen zijn duidelijk, het denkwerk is gedaan, en wat overblijft zijn vooral details, stappen en herhaling.
Ik herken dat ook bij mezelf. Momenteel rol ik bij CM een groot en complex project uit. Ik heb er lang aan gewerkt om het verkocht te krijgen, er is een budget voorzien voor drie jaar en inhoudelijk loopt het project goed. En toch merkte ik dat ik opnieuw dicht bij een bore-out kwam.
Waarom? Omdat het project in mijn hoofd eigenlijk al een half jaar af is. In de praktijk zullen we er nog jaren aan werken, maar voor mijn brein zit de echte uitdaging niet meer in de grote lijnen. De complexiteit zit nu vooral in de uitvoering: de details, de planning en de opeenvolgende stappen.
Door daar één of twee minuten bewust bij stil te staan, werd het helder. Ik ben het gesprek aangegaan met mijn leidinggevende. Hij was eerst wat verrast en dacht dat er misschien iets mis was met het project. Dat was er niet. Integendeel: het liep goed. Alleen had ik iets anders nodig om mijn brein opnieuw in beweging te krijgen.
Dat is een atypische vraag als medewerker: zeggen dat alles goed loopt, maar tegelijk aangeven dat je meer — en vooral ander — werk nodig hebt. Niet omdat je niet gemotiveerd bent, maar omdat je brein vastloopt wanneer alles te voorspelbaar wordt.
Doorgaan is niet altijd de beste keuze
Veel mensen blijven doorgaan. Ze passen zich aan, houden vol en doen wat er verwacht wordt. Maar is dat altijd de beste keuze?
Misschien herken je het zelf ook. Je doet je job zoals die in je functiebeschrijving staat. Je levert veel werk, neemt verantwoordelijkheid en probeert te voldoen aan wat het systeem van jou vraagt. Ondertussen krijg je feedback als: “Straf wat jij allemaal doet” of “Ik begrijp niet hoe jij dat allemaal bolwerkt.”
En net daardoor ga je misschien denken: dan zal ik wel goed bezig zijn. Als collega’s en leidinggevenden dit knap vinden, dan moet dit toch de juiste weg zijn?
Tot je aan een kantelpunt komt. Het moment waarop je voelt: dit kost mij veel meer energie dan het mij geeft. Niet de positieve moeheid waarmee je tevreden naar huis gaat, met een glimlach omdat je iets zinvols hebt gedaan. Wel de uitputting waarbij je jezelf door de dag moet sleuren.
En dan komt vaak de grote vraag:
“Moet ik van job veranderen?”
Ben je te ver op het verkeerde pad?
Soms is een drastische beslissing nodig. Maar dan wil je die beslissing nemen op basis van heldere, rationele parameters — niet vanuit paniek, uitputting of een impulsief gevoel van: “Ik moet hier zo snel mogelijk weg.”
Want vaak begon je job wél met veel potentieel. Er zat iets moois in: uitdaging, betekenis, collega’s, groeikansen of verantwoordelijkheid. Alleen is er onderweg iets verschoven. Misschien is er te veel veranderd. Misschien net te weinig. Misschien ben jij gegroeid, maar is je functie blijven stilstaan.
Daarom is het belangrijk om niet overhaast te reageren. Begin liever met kleine, bewuste aanpassingen. Reflecteer op je job: wat geeft energie, wat kost energie, wat past nog en wat wringt steeds meer?
Daarna kan je kijken welke aanpassingen mogelijk zijn. Soms gaat het om iets kleins maar betekenisvols: een ander soort taak, meer autonomie, meer afwisseling of een rol waarin je jouw creativiteit beter kan inzetten. Voor mij betekende dat bijvoorbeeld dat ik mijn leidinggevende vroeg om mij ook in andere projecten in te zetten, vooral als ondersteuning in creatieve processen.
Je weet uit mijn blogs dat je keuze hebt. Ik zou zelfs meer zeggen: als neurodivergente volwassene heb je die keuze nodig. Niet als luxe, maar als voorwaarde om je energie, talenten en richting te bewaken. Grijp die keuze dus niet één keer groots, maar elke dag opnieuw in het klein.
De kracht van kleine bijsturingen
Hier sluit Covey zo sterk bij aan: je verandert je leven niet met één grote beslissing. Je verandert het met kleine, bewuste bijsturingen die je consequent blijft maken.
Denk aan een golfer. Als die zijn club bij de start één millimeter anders houdt, lijkt dat bijna niets. Maar honderden meters verder ligt het balletje plots meters naast de oorspronkelijke lijn. Kleine afwijking aan het begin. Groot verschil op het einde.
En dat is exact hoe groei werkt.
Wat betekent dat concreet?
Voor jou betekent dat: je hoeft niet meteen je job om te gooien of morgen een drastische sprong te maken. Maar je mag wel elke dag één kleine, bewuste keuze maken die je opnieuw dichter bij jezelf brengt.
- Waar zeg ik vandaag “ja” op?
- Waar zeg ik vandaag “nee” op?
- Wat geeft mij energie?
- Wat kost mij energie?
- Wat gaf mij vroeger wél voldoening?
Dat is Covey in actie: beginnen met het einde voor ogen, proactief kiezen en belangrijke zaken eerst zetten.
Je hoeft je job niet morgen helemaal om te gooien. Maar als je elke dag één millimeter bijstuurt, sta je binnen een jaar op een totaal andere plek.
- Wees proactief: je kiest je acties, hoe klein ook.
- Begin met het einde voor ogen: je weet waar je naartoe wil.
- Belangrijke zaken eerst: je vertaalt je richting naar kleine dagelijkse acties.
En misschien nog belangrijker: je staat elke dag iets meer op een plek die wél bij jou past.
Inspiratie: kleine veranderingen, grote resultaten van Tony Robbins.
In Tiny Changes Mean Huge Results legt Tony Robbins uit dat mensen vaak wachten op een grote verandering om hun leven te verbeteren: een nieuwe job, een perfect moment of een drastische beslissing. Maar echte vooruitgang ontstaat meestal niet door één grote sprong. Ze ontstaat door kleine, consistente acties die je elke dag opnieuw kiest.
Succes is geen grote sprong, maar een reeks kleine beslissingen die zich opstapelen.
Het misverstand: verandering moet groot zijn
We denken vaak dat ons leven pas verandert wanneer we een grote beslissing nemen. Maar de echte verschuiving zit meestal in wat we dagelijks doen. Je intenties bepalen niet je richting. Je gedrag doet dat.
Voor neurodivergente volwassenen is dat extra herkenbaar. Er zijn vaak veel ideeën, sterke inzichten en diepe reflecties. Maar zonder kleine, concrete stappen blijft alles in het hoofd zitten.
En daar wringt het vaak: niet bij het denken, maar bij het vertalen van denken naar doen.
De kracht van kleine verschuivingen
Denk aan een vliegtuig dat vertrekt van Brussel naar New York. Als dat vliegtuig bij het opstijgen één graad afwijkt, lijkt dat in het begin bijna niets.
Maar duizenden kilometers verder komt het op een totaal andere bestemming uit.
Zo werkt het ook met jouw leven en werk. Eén kleine keuze vandaag kan op termijn een compleet ander traject creëren.
Voor een snel brein is dit cruciaal
Als je een snel en analytisch brein hebt, is je valkuil meestal niet een gebrek aan ideeën. Je valkuil is eerder dat je blijft denken, analyseren en mogelijkheden ziet, zonder dat er genoeg beweging ontstaat. Kleine acties vormen dan de brug tussen inzicht en verandering. Ze helpen je om uit je hoofd te komen, richting te geven en je energie terug te pakken.
Praktisch: jouw 1% shift
Vraag jezelf vandaag af: Wat is één kleine beslissing die mijn richting verbetert?
Dat kan bijvoorbeeld zijn:
- vijf minuten schrijven;
- één duidelijke prioriteit kiezen;
- één keer bewust “nee” zeggen;
- één gesprek anders aanpakken.
Klein? Ja. Onbelangrijk? Absoluut niet.
Herken je dit? Sta je op zo'n kruispunt? Waar een keuze echt aan de orde is.
Je hebt geen radicale verandering nodig. Je hebt richting nodig. En kleine stappen die je daarin houden.
Want uiteindelijk geldt:
Tiny changes… create huge results : Ik ben benieuwd: wat is jouw “1 millimeter” vandaag?
Meer info voor snelle denkers
Bekijk onze Masterclass
We geven regelmatig een online masterclass waar we dieper inzoomen op de reis die je als snelle denker moet doormaken,
de uitdagingen die je hebt en hoe je ermee aan de slag kan.
En waarom Covey zo’n sterk boek is voor snelle denkers
Ikwil direct aan de slag
Ja, ik wil een gratis intakegesprek
Heb je wel al best wat info, ben je al gecoacht maar werkte het niet. Wil je echt aan de slag en ben je vooral geïnteresseerd om het in groep aan te pakken. Kijk dan zeker eens naar ons groepstraject.
Het heeft in de afgelopen jaren al veel levens veranderd. Authentiek, sterk, diep …