Veel van onze klanten vertellen dat ze zich niet gezien voelen door hun leidinggevenden of collega’s.
“Mijn baas ziet mij niet”,
“Ze herkennen mijn talenten niet”,
“Ze waarderen niet wat ik doe”
het zijn zinnen die we heel vaak horen. En hoewel dat gevoel heel reëel is, leggen we daarmee onbewust de verantwoordelijkheid volledig bij de ander. De echte vraag is: hoe kan jíj jezelf op een authentieke manier zichtbaar maken?
Dit is geen simpele denkoefening, maar een echte mindshift. Een transformatie die tijd vraagt. Daarom duurt ons traject zes maanden: je moet nieuwe paradigma’s ontwikkelen, jezelf herontdekken en patronen herprogrammeren die je jarenlang onbewust hebt opgebouwd.
Stap 1: Weten wie je bent — écht weten
De eerste stap in zichtbaarheid is zelfkennis. Wie ben jij? Wat zijn jouw superpowers? Waar blink jij in uit — vaak zonder dat je het zelf beseft? En minstens even belangrijk: waar zitten je valkuilen? Waar bots je systematisch op? Welke dingen kosten jou disproportioneel veel energie?
Bij neurodivergente mensen zie je vaak hetzelfde patroon: grote sterktes die hand in hand gaan met duidelijke valkuilen. En precies die valkuilen maken het soms moeilijk om je talenten zichtbaar te maken op een manier die anderen begrijpen en kunnen waarderen.
Een van mijn belangrijkste lessen was ontdekken dat ik mijn sterktes jarenlang inzette op een manier die botsingen veroorzaakte. Niet omdat mijn talenten verkeerd waren, maar omdat de context er niet klaar voor was — of omdat ik ze op een manier bracht die voor anderen te snel, te intens of te „veel” was.
Persoonlijk voorbeeld 1: Mijn ontslag bij Liantis
Ik heb altijd met hart en ziel gewerkt. Niet omdat ik „naar het werk moest”, maar omdat ik het graag deed. Ik hield ervan om grenzen te verleggen, om strategieën door te prikken, om beweging te brengen waar stilstand zat. Maar precies die superpowers werden op een zeker moment gezien als een verstoring.
Ik raakte de kern van strategische beslissingen te vroeg, stelde vragen die men nog niet wílde beantwoorden, en bleef vooruit duwen in een omgeving die vooral stabiliteit en voorspelbaarheid wilde. Op mijn laatste werkdag zei mijn leidinggevende letterlijk:
“Rudo, je bent te slim voor onze organisatie.”
Ze bedoelde het niet als compliment. Ze bedoelde: jij verstoort onze werking, jij brengt te veel beweging, en we weten niet wat we met jou moeten aanvangen.
Mijn eerste reflex na het ontslag was: tools inzetten. Doel bepalen, plan maken, prioriteiten stellen, actie ondernemen. Alles wat ik zélf aan anderen leer. Maar niets lukte. Alsof al mijn tools kapot waren.
Tot ik het besefte: ik zat in een rouwproces.
Ik had jarenlang zo veel passie, energie en positieve kracht in die job gestoken, dat het verlies niet zomaar iets was dat je „oplost” met een stappenplan. Pas toen ik mezelf toestond om verdrietig te zijn, boos te zijn, teleurgesteld te zijn… begon er langzaam ruimte te komen. Mijn energie keerde terug. Mijn tools begonnen opnieuw te werken.
Dat was een van de meest waardevolle inzichten van mijn carrière:
Lessons learned: een groeiproces vraagt voelen, niet alleen denken.
Persoonlijk voorbeeld 2: Het moment dat ik ontdekte dat ik neurodivergent ben
Toen ik ontdekte dat ik hoogbegaafd was, dacht ik eerst: Dit verklaart alles! Nu weet ik hoe ik in elkaar zit. Maar in realiteit werd het eerst nog moeilijker. Ik begon mijn hele leven opnieuw te analyseren. Patronen waarvan ik dacht dat ze “gewoon mijn persoonlijkheid” waren, bleken copingmechanismen.
Ik voelde me tijdelijk verloren. Alsof mijn hele identiteit opnieuw bekeken moest worden. En opnieuw: dat was een rouwproces. Het verlies van een oud zelfbeeld, het loslaten van een identiteit die eigenlijk nooit helemaal klopte.
Dat proces doorliep ik toen onbewust, maar mijn ontslag heeft me geleerd hoe essentieel het is om dat rouwproces *bewust* te doorleven.
Persoonlijk voorbeeld 3: De valkuil van verantwoordelijkheid
Ik ben iemand die graag helpt, ondersteunt, problemen oplost. Maar jarenlang nam ik te veel verantwoordelijkheid op. Als iets vastzat, sprong ik erin. Als een collega het moeilijk had, loste ik het op. Dat werd gewaardeerd… tot het teveel werd. Voor mij én voor het team.
Ik leerde dat het niet mijn rol was om alles te dragen. En dat „redder” zijn eigenlijk een valkuil was — een manier om niet zichtbaar te hoeven zijn in mijn eigen kwetsbaarheid.
Persoonlijk voorbeeld 4: Mijn enthousiasme, mijn brandstof én mijn botsing
Ik ben enthousiast. Gepassioneerd. Intens. In de juiste omgeving is dat mijn grootste kracht — ik inspireer, ik trek dingen vooruit, ik verbind. Maar in andere contexten werd dat gezien als „te veel”.
Ik moest leren om mijn enthousiasme te doseren, niet te verminderen. Om het te richten waar het impact heeft. Dat was een belangrijk stuk zichtbaarheid: *niet iedereen hoeft mijn volle energie te krijgen — alleen de mensen die er iets mee kunnen.
Stap 2: Weten waar je naartoe wil — je twintigjarenbeeld
Niet: “Waar sta ik binnen vijf jaar?”
Maar: “Wie wil ik zijn binnen twintig jaar?” Dat is een compleet andere vraag.
Wanneer je dat beeld scherp hebt, wordt het veel makkelijker om te kiezen, te prioritiseren en je energie te beheren. Jouw lange termijn identiteit stuurt je korte termijn gedrag.
Waarom zes maanden?
Ons brein heeft jaren — soms decennia — dezelfde patronen opgebouwd. Onder stress kiest het automatisch voor het oude programma. Daarom is verandering zo moeilijk. En daarom duurt ons traject zes maanden: je hebt tijd nodig om nieuwe patronen te installeren én om ze onder begeleiding toe te passen.
En dan begint het pas
Na die zes maanden start je echte groeireis. Ik ben nu tien jaar bezig met deze tools en nog elke dag ontdek ik nieuwe lagen, nieuwe kleuren in mijn twintigjarenbeeld. Groei stopt nooit — maar het wordt wel steeds lichter, rijker en authentieker.
En dat is precies wat ik elke klant gun: jezelf leren kennen, jezelf leren waarderen, en jezelf leren tonen — op een manier die klopt met wie jij bent.
What's next?
Ga vooral aan de slag met jezelf. Lees over neurodivergentie en ga, als je er klaar voor bent echt aan jezelf werken. Dat kan zowel individueel via (loopbaan)coaching als in groep
Wegens vele reacties op deze blog heb ik er ondertussen ook een vervolg op geschreven: De dag dat ik besefte dat ik niet het probleem was.