Misschien ben jij geen probleem dat opgelost moet worden.
Lange tijd dacht ik dat het aan mij lag, dat ik mezelf steeds moest dimmen.
Dat ik minder zei dan ik dacht. Dat ik voelde wanneer iets niet klopte, maar het inslikte. Dat ik ideeën parkeerde “voor later”,
omdat ze nu toch niet landden.
Omdat ik raar bekeken werd als ik mijn ideeën in de groep gooide. Omdat collega’s me te druk vonden. Of zeiden dat ik het onnodig ingewikkeld maakte. Meestal was de reactie zelfs dat ik er niet veel van kon begrijpen als ik met zo’n oplossingen kwam.
Ik begon te denken dat zij misschien gelijk hadden.
Ik zie dit vandaag bij zoveel klanten. (neurodivergente, hoogbegaafde volwassenen).
Dat stille verwijt naar zichzelf. Niet luid. Niet dramatisch. Maar hardnekkig.
Omdat we allemaal ergens willen bijhoren, ging ik ervan uit dat de fout bij mij lag.
Dat ík iets moest aanpassen om het te doen werken.
Dat ík de fout was in de formule.Waarom kost dit mij zoveel energie?
Waarom zie ik dit, terwijl anderen gewoon doorgaan?
Waarom voel ik me zo vaak te veel —
en tegelijk nergens passend?
Photo by Jackson Simmer on Unsplash
Het keerpunt kwam toen ik mezelf een andere vraag durfde stellen.
Wat als mijn intensiteit geen fout is, maar een manier van waarnemen?
Wat als mijn systeem niet overdrijft, maar meer signalen opvangt?
Sneller. Dieper. Breder.
Vanaf dat moment begon veel te verschuiven.
Dan werd het logisch dat ik sneller vermoeid was. Dat ik vastliep in oppervlakkige processen. Dat aanpassen me meer energie kostte dan bijdragen. Dat ik me soms door mijn dagen sleurde
en ’s avonds thuiskwam
met het gevoel dat ik niets wezenlijks had kunnen doen.
intensiteit verdwijnt niet door ze te onderdrukken.
Ze keert zich naar binnen.
Als twijfel. Als vermoeidheid. Als mezelf kleiner maken dan nodig is.
Tot het brandt. Tot je crasht. Burn-out. Bore-out. Psychosomatische klachten. Relatiebreuken. Jobhoppen. Ontslag.
Heftig.
En niets waar ik ooit voor getekend had.
Wat je onderdrukt, verliest geen kracht.
Het verliest richting.
Wat ik vandaag anders zie, is dat ik mezelf niet moest oplossen. Ik moest mezelf ernstig nemen. (Allé, niet te ernstig natuurlijk – ik moet vooral m’n talent ernstig nemen)
Misschien hoef jij vandaag niets te fixen. Misschien hoef je jezelf niet te verbeteren. Misschien is het genoeg om even stil te staan bij deze gedachte:
Wat als ik geen probleem ben —
maar potentieel in een context die mij niet leest?
Wat als wat ik jarenlang als last zag, eigenlijk een superpower is die nog geen juiste richting kreeg?
Geen juiste omgeing. Geen juiste mensen. Geen doel dat echt klopt. Authentiek, dicht bij mezelf. Dicht bij wie ik ben en wie ik kan zijn.
Herkenning is geen eindpunt. Maar vaak wel het begin van rust.
Het is soms een beetje sterven om je meer authentieke ik te vinden. Of helemaal vervellen tot je nieuwe ik die wel kan groeien tegen de snelheid en in de richting dat je nodig hebt.
De kracht van de 5 overexcitabilities van Dabrowski
Deze blog is geinspireerd op de blogreeks die we gemaakt hebben rond de OE van Dabrowski
